Lectora incansable e con vocación literaria desde que ten uso de razón, a guionista e escritora Noe Martínez deuse a coñecer en 2005 coa súa primeira novela, Sinálame un imbécil e namórome. Desde entón, o seu tempo repartiuse entre traballos para o audiovisual, as páxinas dos seus libros e os seus fillos, Nicolás e Lorenzo, a quen dedicou Porque o digo eu, que son mamá, a súa sexta e divertida novela na que fala das tribulacións e praceres da maternidade en “un legado de disparate, tolemia e amor”.

Mi TOP 3 literario

  1. CEN ANOS DE SOLEDAD, DE GABO

Sen dúbida, é o meu libro. O realismo máxico de García Márquez é, en si mesmo, a capacidade que temos todos dentro para facer do gris, un arco da vella infinito. Adoro ao obstinado Aureliano e a súa querida Amaranta, que non se conforman co que lles toca, senón que se saen do pentagrama. Vencer a soidade con amor, é, en si mesmo, o antídoto a todo o malo. Amen, así, sen acento. Pero ámense unha chea, porfavorcito

  1. GARRAS DE ATRACÁN, DE TERENCI MOIX

Recordo chegar a Terenci moi jovencita, quizá levada por emoción de mami ao acabar de lelo: Noe, vai encantar esta novela! É tan ti… E o era. Vaia se o era. Con Terenci deime conta de que non hai que ter medo ás letras, nin ás emocións, nin aos sentimento tolos cando posche ao teclado. Basta con contar verdade, dicir verdade, rir verdades. A comedia disparatada e vivaz de Terenci cativoume de xeito total. E ata hoxe… 

  1. O HEREJE, DE DELIBES

Delibes é o escritor. Non hai outra forma de achegarse a el se non é con reverencia e pracer. Cada liña desta novela é un luxo literario e histórico. Manexa os tempos, os personaxes, os espazos e as accións como un don creador como non hai outro. Non se se hai maneira de reflectise nel como un espello para escribir, pero, do que non me cabe dúbida, é de que é o arroyito do que sempre hai que beber aínda que non se teña sede. Esta novela é un imprescindible da literatura universal, e da miña vida, claroooooooooooooo.