Pasamos un intre moi agradable coa actriz compostelá afincada en Madrid

Nada na Coruña e afincada en Madrid, Ana Turpin regresa á casa familiar de Compostela sempre que ten un oco na súa axenda. Ligada a series de televisión durante dúas décadas, ten a súa propia compañía de teatro, A Estampida, coa que está de xira con ‘O nunca visto’, e participou en varias películas, entre elas ‘Para Elisa’, pola que recibiu o seu primeiro premio internacional en Arxentina, ou a multigalardonada ‘ Uma’, que a levou a pisar as alfombras vermellas de medio mundo e ser xurado en festivais de cinema en Tetuán e Mónaco.

¿Como se presenta este ano?

Comezou coa xira de Lo nunca visto, a terceira montaxe da compañía teatral La Estampida, que fundei cuns amigos, e está sendo marabilloso. Estrearémola en Madrid en setembro, antes de levala de xira internacional en 2020, e faime moita ilusión porque é un proxecto moi especial. Ademais, este ano rodarei integramente en inglés, en Colombia, un thriller psicolóxico de terror, ao estilo das películas dos anos setenta, para o mercado americano e con elenco americano, e xa estou traballando moito co director. Tamén estou preparando unha longametraxe coa cineasta Laura Martinova, que me vai dar a oportunidade de explorar o xénero erótico, algo que quería facer na madurez; aos meus 44 anos paréceme máis interesante. Á parte, aínda teño pendente de estrea o filme Púrpura escarlata, de Juanra Fernández.H

Fuches imaxe de varias firmas e actriz en moitas series de éxito. Como chegas á interpretación ?

Sempre digo que a profesión me escolleu a min, non eu a ela. Eu estudei Xemoloxía e Deseño de Xoias en Madrid e a vida foime levando por ese camiño, porque empecei a traballar para sacar un diñeiro extra mentres estudaba e, de repente, encontreime sendo actriz e actuando. E encántame, porque me fixo descubrir moitas vidas dentro de min non vividas. De feito, sempre digo que, cando actúo, non interpreto outras personaxes, senón que interpreto as miñas outras vidas non vividas, con esas circunstancias e limitacións intelectuais, e iso faime entender partes de min. O máis interesante do meu traballo é que me axuda a non xulgar e a comprender.

Que é o que máis che gusta da profesión?

Creo que, cando tes a sorte de facer personaxes que non son curtos no tempo, que teñen profundidade e percorrido, acabas meténdote en sitios e recunchos descoñecidos para ti mesma e sempre adquires unha aprendizaxe. A miña profesión encántame porque me fai afondar e comprender vidas, ensíname a non xulgar e a entrar en sitios que nos dá medo. É como estar sempre probando os límites da creatividade. 

En que momento estás?

Estou nun momento persoal e profesional no que tomei a decisión de que só quero facer cousas especiais na miña vida. Cando chegas a certa idade, pensas en que é o que queres de verdade, porque nesta profesión os corenta e pico son unha etapa difícil, e eu agora quero buscar cousas especiais que me motiven. E se iso significa que non me chega tanto e teño que unirme a xente para facer outras cousas, vouno facer. Quero loitar polo especial, aínda que me custe máis porque doutro xeito non me sentiría viva e morrería. H

Participaches en series de éxito como El comisario, Amar en tiempos revueltos, La señora ou De repente, los Gómez, pero hai tempo que deixaches de lado a tele.  

E as series tamén me deixaron de lado a min. No ámbito nacional levo uns anos sen estar nelas, centrada na compañía de teatro que montei cuns amigos, cunhas críticas e unha resposta de público incrible. E por algunha razón, agora mesmo nin sequera me fan probas para televisión, aínda que creo que agora son moito máis completa ca antes, pero entro nesa idade onde as actrices desaparecemos. Non é fácil e o meu refuxio é e vai ser sempre o teatro. .

¿Como encaras o futuro?

As series e eu tivemos un pequeno desencontro porque non quero facer calquera cousa, quero facer o especial. Protagonicei moito e para facer personaxes que xa fixen, pero en peores condicións, prefiro non facelo e dedicarme ao cine e ao teatro, á miña compañía. O bo desta profesión é que é de longo percorrido e o éxito é traballar de forma continua. Eu levo 20 anos facéndoo, así que me considero unha persoa con éxito, aínda que a miña cara máis popular fose cando era máis nova. Parece que nos volvemos tolos por estar, pero eu xa estiven e o que quero é protagonizar desde a madurez, ser unha «prota» de todas as idades e contar vidas, non ser un recheo. E creo que todo iso chegará.¿

Como se vive o recoñecemento internacional?

Con moita felicidade. A película Para Elisa, de Juanra Fernández, deume o meu primeiro premio internacional na Arxentina e fíxome moita ilusión. Despois, co meu papel en Uma, a primeira longametraxe de produción internacional na que participei, recibín galardóns en festivais de Mónaco e Milán, e con ela puiden viaxar a moitos países, como Os Ánxeles, onde ganamos o Premio á Mellor Película Estranxeira no Burbank; Xeorxia, A India, Italia, Londres, Mónaco, América Latina… Deume moitas alegrías e segue dándomas porque aínda segue na carteleira latinoamericana. Foi unha película marabillosa.E

O ano pasado triunfaches tamén en Madrid coa obra de teatro Faraday

Si, foi moi positivo, porque supuxo participar nun concepto novo de teatro moi cinematográfico, que xeraba un debate social moi interesante sobre as redes sociais, cun director que soubo integrar moi ben os cinco actores e facer un equipo crible e moi sólido. Oxalá teña máis percorrido.E

Es xurado en premios como os Forqué, pero tamén en festivais internacionais. Como é a experiencia?

O ano pasado estiven en Tetuán e este ano formei parte de Mónaco e foi moi interesante. O bo é que te pon en contacto coa túa profesión no ámbito internacional, coñeces talento de todo o mundo e, aínda que non che gusta todo ao cento por cento, si encontras cousas moi interesantes e algunhas xoias. Tamén é interesante saber como se move e como funciona a profesión.

Como te ves no futuro?

Véxome facendo sempre o que me gusta; non sei se mellor ou peor, pero sei que sempre farei o que sinta que deba facer. Non teño apegos e sinto que teño que explorar camiños que non sei onde me van levar, seguir aberta a que a vida me viva. Síntome eu mesma ao cento por cento e quero estar ben comigo mesma e ser o que quero ser de verdade, quero morrer sentindo que me gustou a miña vida.

Please follow and like us:

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *